Η γενετική μουσική είναι μουσική όπου σχεδιάζετε τη διαδικασία και αφήνετε τη διαδικασία να παράγει τις λεπτομέρειες. Ακούγεται τεχνικό, αλλά η βασική της ιδέα είναι παλιότερη από τους υπολογιστές και χωράει σε μία κάρτα.
Βασικό πείραμα · ζάρι και τρία αντικείμενα
Η δεύτερη εκδοχή συνήθως θα ακούγεται πιο συνεκτική, επειδή ο κανόνας εισάγει τη μνήμη. Αυτό είναι το βασικό μάθημα της σύνθεσης βασισμένης σε κανόνες: μικρές αλλαγές σε ένα σύστημα προκαλούν μεγάλες αλλαγές σε όσα ακούει ο ακροατής.
Ο John Cage συνέθεσε το Music of Changes (1951) συμβουλευόμενος το I Ching, το αρχαίο κινεζικό βιβλίο μαντείας, χρησιμοποιώντας ρίψεις νομισμάτων για να αποφασίσει τα ύψη, τις διάρκειες και τις εντάσεις. Ο στόχος του δεν ήταν η τυχαιότητα για χάρη της. Ήθελε να απομακρύνει τις προσωπικές του συνήθειες, ώστε οι ήχοι να ακούγονται «ως αυτοί που είναι».
Μπορείτε να δανειστείτε τη μέθοδο χωρίς τη φιλοσοφία. Χρησιμοποιήστε την τύχη για όσα αποφασίζετε πάντα με τον ίδιο τρόπο. Αν πάντα ξεκινάτε δυνατά, αφήστε ένα νόμισμα να επιλέξει την αρχική ένταση. Αν παίζετε πάντα ακριβώς ένα λεπτό, αφήστε μια κάρτα να επιλέξει τη διάρκεια. Κρατήστε υπό τον έλεγχό σας τις αποφάσεις που σας ενδιαφέρουν, όπως η επιλογή των υλικών.
Το It's Gonna Rain του Steve Reich (1965) ξεκίνησε από δύο βρόχους ταινίας της ίδιας προφορικής φράσης, που σιγά σιγά βγήκαν εκτός συγχρονισμού. Ο ακροατής ακούει να αναδύονται νέοι ρυθμοί που κανείς δεν έγραψε. Το In C του Terry Riley (1964) δίνει σε μια ομάδα 53 σύντομες φράσεις· κάθε μουσικός επαναλαμβάνει μια φράση όσο θέλει πριν περάσει στην επόμενη, οπότε οι επικαλύψεις είναι διαφορετικές κάθε φορά.
Ο Brian Eno χτίζει το Music for Airports (1978) από βρόχους ταινίας διαφορετικού μήκους. Επειδή τα μήκη των βρόχων δεν είχαν κοινό κύκλο, οι συνδυασμοί συνέχιζαν να μετατοπίζονται. Ο Eno και ο ζωγράφος Peter Schmidt εξέδωσαν επίσης τα Oblique Strategies (1975), ένα σετ καρτών με οδηγίες για το ξεπέρασμα του δημιουργικού αδιεξόδου.
Εννοιολογική οδηγία · φαζάρισμα με το χέρι
Δύο άτομα χειροκροτούν μαζί το ίδιο σύντομο μοτίβο. Ο ένας επιταχύνει πολύ σταδιακά, μέχρι να βρεθεί ένα πλήρες χτύπημα μπροστά, και μετά σταματά. Ακούστε τα νέα μοτίβα που εμφανίζονται στη μέση.
Εννοιολογική οδηγία · άνισοι βρόχοι
Ο πρώτος παίκτης ηχεί κάθε 3 αναπνοές, ο δεύτερος κάθε 5 και ο τρίτος κάθε 7. Το πλήρες μοτίβο επαναλαμβάνεται μόνο μετά από 105 αναπνοές. Εκτελέστε τις πρώτες είκοσι και προσέξτε τις σχεδόν συμπτώσεις.
Εννοιολογική οδηγία · το σετ καρτών
Γράψτε δέκα οδηγίες σε κάρτες: «Πιο σιγά», «Χρησιμοποιήστε το πάτωμα», «Μιμηθείτε τον τελευταίο ήχο», «Σταματήστε». Τραβήξτε μία κάθε τριάντα δευτερόλεπτα κατά τη διάρκεια αυτοσχεδιασμού.
Εννοιολογική οδηγία · ανάδραση μέσα από έναν χώρο
Εμπνευσμένο από το I Am Sitting in a Room του Alvin Lucier (1969): ηχογραφήστε μία πρόταση, παίξτε την ξανά μέσα στον χώρο και ηχογραφήστε την ξανά. Επαναλάβετε δέκα φορές με δύο τηλέφωνα και ακούστε πώς ο συντονισμός του χώρου αναλαμβάνει τον έλεγχο.
Όλα τα παραπάνω μπορούν να γίνουν με ανθρώπους, αντικείμενα και χαρτί. Το λογισμικό μπορεί να εκτελεί παρόμοιες διαδικασίες πιο γρήγορα ή για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, αλλά αλλάζει το ποιος ακούει και ποιος αποφασίζει. Αυτός ο ιστότοπος περιγράφει έννοιες· δεν προσφέρει ούτε υπόσχεται κάποιο εργαλείο που συνθέτει για εσάς.
| Πτυχή | Εννοιολογική οδηγία (χαρτί, άνθρωποι) | Διαδραστικό λογισμικό |
|---|---|---|
| Ποιος εφαρμόζει τον κανόνα | Οι εκτελεστές, που μπορούν να τον προσαρμόσουν τη στιγμή | Το πρόγραμμα, ακριβώς όπως είναι κωδικοποιημένο |
| Πηγή της μεταβλητότητας | Ζάρια, κάρτες, ανθρώπινος χρονισμός και λάθη | Γεννήτριες ψευδοτυχαίων αριθμών |
| Τι χρειάζεστε | Αντικείμενα, ένα ζάρι, χρόνος για πρόβες | Μια συσκευή και χρόνος εκμάθησης |
| Πραγματικά παραδείγματα | In C, Sonic Meditations, σκορ γεγονότων του Fluxus | Pure Data του Miller Puckette, SuperCollider, η εφαρμογή Bloom (2008) των Eno και Peter Chilvers |
| Ιδανικό για | Κοινή ακρόαση, ομαδικές αποφάσεις | Πολύ μακριές ή πολύ γρήγορες διαδικασίες |
Μια χρήσιμη συνήθεια Πριν ανοίξετε οποιοδήποτε λογισμικό, εκτελέστε τον κανόνα σας με το χέρι μία φορά. Αν δεν είναι ενδιαφέρων όταν είναι αργός, σπάνια γίνεται ενδιαφέρων όταν είναι γρήγορος.
Ο Iannis Xenakis εφάρμοσε τη θεωρία πιθανοτήτων στη γραφή για ορχήστρα στο Metastaseis (1954) και αργότερα στα «στοχαστικά» έργα του, δείχνοντας ότι μαθηματικοί κανόνες μπορούν να παράγουν πυκνή, σωματική μουσική. Το μάθημά του για εμάς είναι πρακτικό: ένας κανόνας είναι συνθετική επιλογή, και εσείς παραμένετε υπεύθυνοι να τον επιλέξετε σωστά.
Σχετικά με τα cookies Τα απολύτως απαραίτητα cookies διατηρούν τη λειτουργία αυτού του ιστότοπου. Τα προαιρετικά μάς βοηθούν να δούμε τι είναι χρήσιμο. Μπορείτε να αλλάξετε την επιλογή σας ανά πάσα στιγμή. Περισσότερα για τα cookies