Podpowiedź · ziarno
Trzy prędkości
Przeciągnij klucz po drewnie w szybkim, średnim i najwolniejszym możliwym tempie. Skomponuj trzydzieści sekund, które poruszają się tylko między tymi trzema ziarnami.
Melodia pyta: „jaki dźwięk dalej?”. Faktura pyta: „jakie brzmienie ma ten dźwięk?”. Gdy zaczniesz słuchać powierzchni, warstw i odległości, jeden przedmiot może nieść cały utwór.
Eksperyment wiodący · jedna kartka papieru
Weź jedną kartkę papieru drukarskiego i dyktafon w telefonie. Nagraj dziesięć próbek po dziesięć sekund, zmieniając za każdym razem tylko jedną rzecz: prędkość, nacisk, odległość od mikrofonu lub podłoże pod kartką. Następnie ułóż je od najgładszej do najbardziej szorstkiej.
Zbudujesz w ten sposób skalę faktur, tak jak malarz miesza gamę szarości przed rozpoczęciem obrazu.
Pierre Schaeffer, pionier muzyki konkretnej, przez lata klasyfikował dźwięki według ich charakteru, a nie źródła. W Traktacie o obiektach muzycznych (1966) opisał „obiekt dźwiękowy” słuchany na własnych warunkach. Jedną z jego cech było ziarno: drobna, szorstka lub gładka mikrofaktura, którą słyszysz wewnątrz podtrzymywanego dźwięku.
Aby usłyszeć ziarno, zwolnij. Szybkie szuranie po tekturze to pojedynczy szum. Bardzo powolne szuranie rozpada się na drobne, oddzielne zacięcia. Wykonaj tę samą czynność w trzech prędkościach, a z jednego przedmiotu otrzymasz trzy wyraźne ziarna. Zapisz je słowami, które wykonawca mógłby odtworzyć: piaszczyste, jąkające się, szkliste.
Gęstość to liczba zdarzeń w danym momencie. Orkiestrowy utwór György'ego Ligeti Atmosphères (1961) używa dziesiątek nakładających się linii, tak gęstych, że pojedyncze dźwięki znikają w migoczącej masie. Ten sam efekt usłyszysz z grupą i suchym ryżem: jedna osoba potrząsająca daje słyszalne ziarna, a sześć osób potrząsających w nieco różnym tempie daje ciągły szum.
Spróbuj komponować wyłącznie przez gęstość. Zacznij od jednego dźwięku co dziesięć sekund, stopniowo dodawaj wykonawców, aż pomieszczenie się zapełni, a potem usuwaj ich po jednym. Bez wysokości, bez rytmu, tylko zagęszczanie i rozrzedzanie. Większość słuchaczy usłyszy wyraźny kształt.
Każde pomieszczenie zmienia dźwięk. Kompozytor R. Murray Schafer spopularyzował ideę pejzażu dźwiękowego w Dostrajaniu świata (1977), a Hildegard Westerkamp zamieniła chodzenie i słuchanie w kompozycję w utworach takich jak Kits Beach Soundwalk (1989). Pauline Oliveros nagrała album Deep Listening w podziemnym zbiorniku w Fort Worden w stanie Waszyngton, gdzie pogłos trwał około 45 sekund.
Prawdopodobnie masz łazienkę, klatkę schodową i szafę. Zagraj ten sam dźwięk w każdym z nich i nagraj. Łazienka dodaje jasne odbicia, szafa je pochłania, a klatka schodowa dodaje długie ogony dźwięku. Przestrzeń to instrument, który już posiadasz.
Podpowiedź · ziarno
Przeciągnij klucz po drewnie w szybkim, średnim i najwolniejszym możliwym tempie. Skomponuj trzydzieści sekund, które poruszają się tylko między tymi trzema ziarnami.
Podpowiedź · gęstość
Od jednego do sześciu wykonawców ze słoikami ryżu. Prowadzący podnosi palce, pokazując, ilu gra. Cisza to zaciśnięta pięść.
Podpowiedź · przestrzeń
Nagraj pojedyncze klaśnięcie w czterech pomieszczeniach. Odtwórz je po kolei i usłysz, jak klaśnięcie zmienia kształt, mimo że czynność pozostaje ta sama.
Podpowiedź · długie dźwięki
Muzyka Éliane Radigue rozwija się poprzez bardzo powolne zmiany podtrzymywanego dźwięku. Nuć jeden dźwięk przez dwie minuty i kształtuj tylko samogłoskę. Zauważ, ile zmienia się wewnątrz jednej wysokości.
Ton pomieszczenia ma większe znaczenie, niż się wydaje. Dwadzieścia sekund cichej kuchni to brzęczenie, tykanie i odległa ulica, które mogą stać się podłogą pod utworem. Gdy będziesz gotowy zapisać faktury, następna strona pokaże, jak je narysować.
Narysuj fakturęO plikach cookie Niezbędne pliki cookie zapewniają działanie tej strony. Opcjonalne pomagają nam zobaczyć, co jest przydatne. Swój wybór możesz zmienić w dowolnym momencie. Więcej o plikach cookie