Narysuj coś, na co inna osoba może zagrać
Partytura graficzna to rysunek, który prosi o to, by go usłyszeć. Znajduje się między obrazem a instrukcją, a jej wartość zależy od tego, jak wiele pozostawia wykonawcy do decyzji.
Krótka historia muzyki rysowanej
Projection 1 (1950) Mortona Feldmana, utwór na wiolonczelę solo, używał pól na siatce do oznaczenia rejestru i czasu, pozostawiając dokładną wysokość dźwięku wykonawcy. December 1952 Earle'a Browna to pojedyncza strona poziomych i pionowych prostokątów, które można czytać z dowolnego kierunku. W latach 1963–1967 Cornelius Cardew narysował Treatise, 193 strony linii, okręgów, liczb i kształtów bez żadnego klucza, później wykonane przez Scratch Orchestra, którą współzałożył w Londynie.
Ekspresja wizualna poszła też w drugą stronę. Wassily Kandinsky opisywał kolory tak, jakby były dźwiękami, i tytułował obrazy Kompozycja i Improwizacja. Stripsody Cathy Berberian (1966) przekształciło dźwięki z komiksów w partyturę wokalną. Iannis Xenakis zaprojektował system UPIC, dzięki któremu rysunki na tablecie mogły być bezpośrednio zamieniane w dźwięk; użył go w utworze Mycenae-Alpha (1978).
Adnotacje do partytury
Wspólne czytanie strony
Czas przepływa przez stronę. Przed rozpoczęciem uzgodnijcie, jak długo trwa jedna strona: dobrym domyślnym wyborem jest minuta.
Dźwięk podtrzymywany. Grubość pasa sugeruje głośność lub liczbę dołączających wykonawców.
Krótkie, oddzielne dźwięki. Więcej kropek w danym miejscu oznacza większą gęstość.
Celowo pozostawiona nieokreślona. Każdy wykonawca decyduje prywatnie, a grupa słyszy wynik.
Eksperyment wiodący · dwie osoby, jedna strona
Partytura z wymianą
- Każda osoba rysuje partyturę na kartce pocztowej w pięć minut: linie, kropki, kształty, cokolwiek.
- Napisz legendę, w której wyjaśnione są dokładnie trzy symbole. Reszta pozostaje otwarta.
- Wymieńcie się kartkami. Zagrajcie partyturę drugiej osoby, używając przedmiotu z listy materiałów.
- Kompozytor słucha i zapisuje jedno zdanie: co wykonawca usłyszał w moim rysunku, czego ja sam nie usłyszałem?
- Papier kartki pocztowe lub karty indeksowe
- Znaki ołówek, węgiel, jeden kolorowy długopis
- Dźwięk dowolny przedmiot, głos lub instrument
Ile partytura powinna wyjaśniać?
Każda partytura graficzna wybiera między kontrolą a otwartością. Szczegółowa legenda, mówiąca „czerwona linia to smyczkowy dźwięk, kropka trwa pół sekundy”, daje wykonania podobne do siebie. Brak legendy, jak w Treatise, daje wykonania bardzo różne i pokazujące, jak myśli każdy wykonawca.
Żadne z tych podejść nie jest lepsze. Zdecyduj, co chcesz usłyszeć. Jeśli zależy Ci na kształcie utworu, określ czas i gęstość, a dźwięki zostaw swobodne. Jeśli zależy Ci na konkretnych brzmieniach, określ materiały, a czas zostaw swobodny. Zapisz tę decyzję na górze strony, żeby wykonawcy wiedzieli, gdzie kończy się ich swoboda.
Rozwijane warianty
Partytura kołowa
Rysujcie na papierowym talerzu. Wykonawcy zaczynają w różnych punktach krawędzi i poruszają się zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Utwór kończy się, gdy wszyscy wrócą do swojego punktu startowego.
Partytura mapowa
Użyj wydrukowanej mapy ulic. Główne drogi to dźwięki podtrzymywane, skrzyżowania to akcenty, parki to cisza. Każdy wykonawca podąża inną trasą.
Partytura pogodowa
Narysuj przez minutę to, co widzisz z okna: chmury, ptaki, deszcz. Potem od razu zagraj ten rysunek, zanim zapomnisz, co znaczył każdy znak.
Impuls · muzyka, obraz, muzyka
Łańcuch przekładów
Osoba pierwsza gra przez trzydzieści sekund. Osoba druga to rysuje. Osoba trzecia wykonuje rysunek, nie słysząc oryginału. Osoba czwarta rysuje to, co zagrała. Porównajcie pierwszy i ostatni rysunek. Co przetrwało?
Ten łańcuch pokazuje podstawową zależność między muzyką a ekspresją wizualną: każdy przekład zachowuje niektóre cechy, na przykład kształt, gęstość lub energię, a gubi inne, na przykład wysokość lub barwę. Wiedza o tym, które cechy przetrwają, pomaga wybrać, co warto narysować.
Podziel się swoim pomysłem na partyturę